Lech Ziemski

Lech Ziemski, używający pseudonimu Siwy Sokół, urodził się 3 lutego 1887 roku w Kościanie, a zmarł 17 lipca 1969 roku w Poznaniu. Był duchownym katolickim, pułkownikiem Wojska Polskiego, prefektem i instruktorem harcerskim. Gimnazjum ukończył w Bydgoszczy w 1907 roku, a święcenia kapłańskie przyjął w 1911 roku z rąk prymasa Edwarda Likowskiego.

Od 1913 roku należał do Wielkopolskiej Organizacji Skautowskiej i działał w ruchu skautowym. Uczestniczył w wydarzeniach Republiki Ostrowskiej oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1918-1920 był członkiem Naczelnej Rady Harcerskiej, a w 1929 roku otrzymał stopień harcmistrza. Podczas II wojny światowej był związany z Szarymi Szeregami i Armią Krajową. W lutym 1945 roku rozpoczął reaktywowanie przedwojennych drużyn harcerskich w ostrowskim Gimnazjum, a od września tego roku do listopada 1947 pełnił funkcję komendanta Hufca Ostrów. Nauczał w gimnazjum do 1948 roku, gdy został odwołany przez władze komunistyczne. Otrzymał m.in. Krzyż Niepodległości, Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Lech Ziemski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.